एजेन्सी।
सन् २०२६ को फिफा विश्वकपको फाइनलमा अर्जेन्टिनाको चुनौतीलाई सहजै पन्छाउँदै जब स्पेनले दोस्रोपटक फुटबलको सर्वोच्च साम्राज्यमाथि कब्जा जमायो, तब स्पेनिस कप्तान रोड्री सिंगो विश्वको नजरमा छाएका थिए । प्रतियोगिताको सर्वोत्कृष्ट खेलाडी बन्दै ‘गोल्डेन बल’ उचालेर मञ्चमा उभिँदा उनका रसाएका आँखामा केवल विजयको उल्लासमात्र थिएन, त्यसमा वर्षौंको उपेक्षा, शारीरिक सीमासँगको लडाइँ र चरम संघर्षपछिको आत्मसम्मान झल्किन्थ्यो । २२ जुन १९९६ मा मेड्रिडको एक मध्यमवर्गीय परिवारमा जन्मिएका रोड्रीका लागि फुटबलको यो स्वर्णिम शिखरसम्मको यात्रा कुनै काल्पनिक कथाभन्दा कम थिएन । इन्जिनियर पिता र मार्केटिङ क्षेत्रकी विज्ञ आमाको छत्रछायामा हुर्किएका उनले खेलको मैदानमा जति नै पसिना बगाए पनि शिक्षाको उज्यालोलाई कहिल्यै त्यागेनन् । ‘फुटबल जीवनको एक हिस्सा हो, तर ज्ञान सम्पूर्ण जीवन हो’ भन्ने अभिभावकीय संस्कारलाई आत्मसात् गर्दै उनले दुवै क्षेत्रलाई समानान्तर रूपमा अगाडि बढाए । तर, यो सफलताको जगपछाडि अपमानको एउटा निकै गहिरो चोट लुकेको थियो । ११ वर्षको कलिलो उमेरमा एट्लेटिको मेड्रिडको एकेडेमीमा भर्ना भएका रोड्रीलाई १७ वर्षको उमेरमा क्लबले ‘शारीरिक रूपमा कमजोर र होचो’ भन्दै निर्दयीपूर्वक बाहिर निकालिदियो ।
डिफेन्सिभ मिडफिल्डरजस्तो शारीरिक रूपमा अत्यधिक चुनौतीपूर्ण स्थानका लागि उनी अयोग्य मानिए । जीवनको पहिलो ठूलो धक्काले चरम निराशामा धकेलेका बेला उनका पिताले उनलाई सम्झाउँदै भनेका थिए,‘अस्वीकार हुनु जीवनको अन्त्य होइन, बरु दुनियाँलाई आफ्नो वास्तविक क्षमता देखाउने अवसरको सुरुआत हो ।’ पिताको त्यही वाक्यलाई जीवनको मूलमन्त्र बनाएर उनी ‘भिलारियल’ क्लबमा पुगे । त्यहाँ उनले एकातिर जिममा घण्टौँ पसिना बगाएर आफ्नो शारीरिक क्षमतालाई तिखारे भने अर्कातिर ला लिगाको शीर्ष स्तरमा खेलिरहँदा पनि होस्टलकै सामान्य कोठामा बसेर विश्वविद्यालयको व्यवस्थापन (म्यानेजमेन्ट) तर्फको अध्ययनलाई निरन्तरता दिए । दिउँसो मैदानमा प्राविधिक कौशल तिखार्ने र राति अबेरसम्म ल्यापटपमा असाइनमेन्ट तयार गर्ने उनको असाधारण अनुशासनले धेरैलाई चकित पाथ्र्यो । समयले यस्तो लोभलाग्दो मोड लियो कि सन् २०१८ मा उनैलाई कमजोर भनेर निकालेको एट्लेटिको मेड्रिड २० मिलियन युरोको भारी रकम तिरेर रोड्रीलाई फिर्ता बोलाउन बाध्य भयो ।
उनको जादुई खेल, मैदानलाई पढ्ने अदभुत क्षमता र टोलीलाई नियन्त्रणमा राख्ने कलाबाट प्रभावित भएर सन् २०१९ मा म्यानचेस्टर सिटीका दिग्गज प्रबन्धक पेप ग्वार्डिओलाले उनलाई आफ्नो टोलीको मुख्य खम्बा बनाए । सिटीका लागि च्याम्पियन्स लिगको फाइनलमा ऐतिहासिक र निर्णायक गोल गर्नुका साथै सन् २०२४ मा विश्व फुटबलको सर्वोच्च व्यक्तिगत सम्मान ‘बालोन डी ओर’ जितेर उनले आफूलाई आधुनिक फुटबलको सबैभन्दा प्रभावशाली मिडफिल्डरका रूपमा स्थापित गरे । तर, सफलताको यो चुलीमा पुगेलगत्तै सन् २०२४ को अन्त्यतिर उनको घुँडामा गम्भीर चोट (एसीएल) लाग्यो । धेरैले उनको खेल जीवन समाप्त भएको अड्कल काटेका थिए । तर, १० महिनाको कष्टकर पुनस्र्थापना र मानसिक संघर्षपछि उनी अझ बढी भोको र शक्तिशाली बनेर मैदानमा फर्किए । सन् २०२६ को विश्वकपमा स्पेनिस टोलीको कप्तानी सम्हाल्दै उनले टोलीलाई ऐतिहासिक जित दिलाए । १७ वर्षको उमेरमा अयोग्य घोषित गरिएका तिनै रोड्रीले ३० वर्षको उमेरमा विश्वकपको गोल्डेन बल उचालेर आफ्ना आलोचकहरूलाई मौन बनाइदिए । रोड्रीको यो अविश्वसनीय यात्राले के सिद्ध गर्छ भने सफलता क्षणिक प्रतिभाले मात्र मिल्दैन, यसका लागि कडा अनुशासन, नम्रता र परिस्थितिसँग कहिल्यै हार नमानी जुध्ने अदम्य साहस चाहिन्छ । विश्व विजेता कप्तान रोड्रीका यी शब्दहरू आज हरेक संघर्षरत खेलाडीका लागि प्रेरणाको स्रोत बनेका छन् ।
प्रतिक्रिया