कविरस शर्मा
निसन्देह लियोनेल मेसीको जादुयी स्पर्श र उनको अविश्वसनीय करिअरले अर्जेन्टिनालाई दशकौँसम्म विश्व फुटबलको शिखरमा राख्यो । तर, २०२६ को फिफा विश्वकपले एउटा स्पष्ट र सुखद सन्देश दिएको छ, अर्जेन्टिनाको फुटबल भविष्य अब कुनै एक व्यक्तिको काँधमा मात्रै निर्भर छैन भनेर । ३९ वर्षको उमेरमा पनि मैदानमा कप्तान, प्लेमेकर र निर्णायक नायकका रूपमा उपस्थित मेसीको विरासत आफैँमा एउटा विशाल पहाड हो, तर उनको वरिपरि अहिले यस्तो नयाँ पुस्ता तयार भइसकेको छ जसले अर्जेन्टिनी फुटबलको अर्को स्वर्ण युगको जगलाई निकै बलियो बनाइरहेको छ ।
मेसीले कुनै दिन अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट बिदा लिँदा अर्जेन्टिनाको नेतृत्व कसले सम्हाल्ला भन्ने प्रश्नको उत्तर अब कुनै एक व्यक्तिमा सीमित छैन । यो जुलियन अल्भारेजको अथक ऊर्जा, लाउटारो मार्टिनेजको घातक फिनिसिङ, एन्जो फर्नान्डेजको रणनीतिक मस्तिष्क र एमिलियानो ‘डिबु’ मार्टिनेजको अभेद्य पर्खालजस्तो सामूहिक शक्तिमा निहित छ । आक्रमणको अग्रपंक्तिमा जुलियन अल्भारेज एक यस्तो नाम बनेका छन्, जो केवल गोल गर्ने मेसिन मात्र होइनन्, विपक्षी रक्षापंक्तिको निद्रा हराम गर्ने पहिलो सिपाही पनि हुन् ।
२५ वर्षको उमेरमा लगातार दुई विश्वकपको अनुभव बटुलिसकेका अल्भारेजको मैदानमा दौडिने गति र खाली ठाउँको सही उपयोग गर्ने कलाले उनलाई प्रशिक्षक लियोनेल स्कालोनीको रणनीतिको सबैभन्दा विश्वसनीय हतियार बनाएको छ । कतार २०२२ को उपाधि यात्रामा चार गोल गर्दै आफ्नो छाप छोडेका उनले २०२६ मा पनि गोलको लयलाई उत्तिकै प्रभावशाली रूपमा निरन्तरता दिएका छन् । अर्कोतिर, लाउटारो मार्टिनेज भने अर्जेन्टिनी आक्रमणका ‘साइलेन्ट किलर’ हुन् । अवसर पाउनेबित्तिकै गोलमा परिणत गर्न सक्ने उनको नैसर्गिक क्षमताले उनलाई विश्वकै उत्कृष्ट फिनिसरको सूचीमा उभ्याएको छ र स्विट्जरल्यान्डविरुद्धको कठिन क्वार्टरफाइनलमा उनको निर्णायक गोलले उनमा रहेको ‘ठूला खेलका खेलाडी’ भन्ने छवि पुनः पुष्टि गरेको छ ।
मिडफिल्डको इन्जिन मानिने एन्जो फर्नान्डेज टोलीको सन्तुलन कायम राख्ने मुख्य कडी हुन् । कतार विश्वकपको उत्कृष्ट युवा खेलाडीको ताज पहिरिएका एन्जोले खेलको गतिलाई आफ्नो औँलाको इशारामा नचाउन सक्ने क्षमता राख्छन् । रक्षापंक्तिबाट आक्रमणमा बललाई सहज रूपमा लैजाने र खेलको लय नियन्त्रण गर्ने उनको परिपक्वताले मिडफिल्डलाई निकै सुरक्षित बनाएको छ । यिनै खेलाडीहरूको पछाडि गोलपोस्टका रक्षक एमिलियानो ‘डिबु’ मार्टिनेज एउटा सुरक्षा कवच बनेर उभिएका छन् । उनी केवल एक गोलकिपर मात्र होइनन्, टोलीको आत्मविश्वास र मनोबलको मुख्य स्रोत हुन् । दबाबको चरम क्षणमा पेनाल्टी बचाउने उनको कला र मानसिक रूपमा विपक्षीलाई मनोवैज्ञानिक दबाबमा राख्ने उनको शैलीले अर्जेन्टिनालाई कैयौँपटक असम्भव हारबाट जोगाएको छ । मेसीको युग पक्कै पनि अतुलनीय छ, तर अर्जेन्टिनाका लागि सबैभन्दा ठूलो सुखद पक्ष भनेको मेसीपछिको भविष्य शून्यतामा होइन, एउटा बलियो सामूहिक शक्तिमा आधारित छ ।
टोलीमा रहेका एलेक्सिस म्याक एलिस्टर, रोड्रिगो डे पाउल, क्रिस्टियन रोमेरो र लिसान्द्रो मार्टिनेजजस्ता खेलाडीहरूले पनि मेरुदण्डको रूपमा टोलीलाई खदिलो बनाइरहेका छन् । मेसी जस्तो खेलाडीको स्थान एउटै व्यक्तिले लिन सक्दैन, तर अर्जेन्टिनाको भविष्यका लागि कुनै एकल सुपरस्टारको खोजी गरिरहनु पर्दैन । किनकि, अल्भारेजको ऊर्जा, लाउटारोको गोल गर्ने प्यास, एन्जोको सिर्जनशीलता र डिबुको सुरक्षाले अर्जेन्टिनी फुटबलको रथलाई अगाडि बढाउने पर्याप्त सामर्थ्य देखाइसकेका छन् । यही कारण, मेसीको विदाईपछि पनि अर्जेन्टिनी समर्थकहरू आफ्नो राष्ट्रिय टोलीको भविष्यप्रति उत्तिकै निश्चिन्त र आशावादी छन् । किनभने तिनीहरूलाई थाहा छ कि अब अर्जेन्टिना केवल एक जना खेलाडीमा मात्र होइन, एउटा बलियो र अनुशासित टिममा रूपान्तरण भइसकेको छ ।
प्रतिक्रिया