गल्फको मैदानमा नेपालको सान

नेपाली खेलकुद इतिहासमा विरलै यस्ता कथाहरू सुनिन्छन्, जसले केवल एउटा खेलको मात्र होइन, बरु एउटा सिंगो राष्ट्रको सामथ्र्य र सम्भावनालाई विश्व रङ्गमञ्चमा उजिल्याउँछन् । त्यस्तै एक पात्र हुन् सद्भाव आचार्य । उनी यस्ता किशोर हुन्, जसले गल्फको मैदानमा आफ्नो लय मात्र भेटेनन्, बरु नेपालको लागि एउटा अभूतपूर्व भविष्यको ढोका पनि खोले । चार वर्षको उमेरमा सानो गल्फ स्टिक हातमा बोकेका ती बालक आज अमेरिकाको एनसीएए डिभिजन १ गल्फमा झण्डै १ मिलियन डलर बराबरको पूर्ण छात्रवृत्ति पाउने पहिलो नेपाली बनेका छन् । यो केवल एक खेलाडीको प्रगति विवरण मात्र होइन, यो दृढ संकल्प, पारिवारिक त्याग र असाधारण प्रतिभाको एउटा रोमाञ्चक यात्रा हो ।

सद्भावको गौरवपूर्ण यात्रा गल्फमय परिवेशमा जन्मिएका कारण धेरै हदसम्म सहज बन्यो । उनका पिता दिपक आचार्य, जो स्वयं एक व्यावसायिक गल्फर र नेपाल गल्फ संघका महासचिव हुन् । उनले सद्भावलाई सानैदेखि खेलकुदको अनुशासनमा डो¥याए । १० वर्षको उमेरसम्म सद्भाव केवल गल्फमा मात्र सीमित थिएनन्, उनी फुटबल, बास्केटबल, मार्सल आट्र्स र टेनिसमा पनि उत्तिकै सक्रिय थिए । तर, १० वर्षको त्यो बाल्य उमेरमा उनले एउटा यस्तो निर्णय लिए, जसले उनको जीवनको दिशा नै बदलिदियो । उनले आफ्ना पितालाई अन्य सबै खेल छाडेर गल्फमा मात्र केन्द्रित हुने कुरा सुनाए । यो निर्णय एउटा सानो बालकको लहड मात्र थिएन, यो एउटा यस्तो ‘म्याग्निफाइङ ग्लास’ जस्तो थियो, जसले उनको सबै उर्जालाई एउटै बिन्दुमा केन्द्रित गरिदियो । त्यसपछि सुरु भयो व्यावसायिक प्रशिक्षण र रेकर्डहरू तोड्ने सिलसिला ।

सद्भावको प्रतिभाको पहिलो ठूलो झिल्को तब देखियो, जब उनी मात्र १३ वर्षका थिए । फाल्डो सिरिज जस्तो प्रतिष्ठित अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा ‘फोर–अन्डर’ को स्कोर बनाएर उनले नेपालको गल्फ इतिहासमै एउटा नयाँ मानक स्थापित गरे । १३ वर्षको बालकले सिनियर खेलाडीहरूले गर्ने जस्तो प्रदर्शन गर्नु आफैँमा सनसनीपूर्ण थियो । उनको यो यात्रा रोकिनेवाला थिएन । १६ वर्षको उमेरमा उनी डेढ वर्षको तालिमका लागि भारतको बेंगलुरुस्थित एक गल्फ एकेडेमी पुगे । त्यहाँ करिब ६ महिना प्रशिक्षणपछि केही समय विदामा स्वदेश फर्किएर उनले जे गरे, त्यो नेपाली गल्फ इतिहासकै एउटा रोमाञ्चक अध्याय बन्यो । रोयल नेपाल गल्फ क्लबमा आयोजित सूर्य नेपाल च्यालेन्जमा सद्भावले इतिहास रचे । उनी केवल १६ वर्षका थिए र अझै पनि एक ‘एमेच्योर’ खेलाडी नै थिए । तर, मैदानमा उनले देशका दिग्गज व्यावसायिक खेलाडीहरूलाई उछिने । एउटा एमेच्योर खेलाडीले व्यावसायिक प्रतियोगिता जित्नु र त्यो पनि १६ वर्षको कलिलो उमेरमा, यो एउटा दुर्लभ कुरा हो । यो जित केवल एउटा ट्रफीको प्राप्तिको लागि मात्र थिएन, यो त विश्व गल्फलाई एउटा सन्देश थियो “नेपालबाट एक नयाँ विश्वस्तरीय ताराको उदय हुँदैछ ।”

सद्भावको करियरमा सबैभन्दा ठूलो मोड तब आयो जब उनी अमेरिकाको जुनियर प्लेयर्स च्याम्पियनसिप २०२४ खेल्न पुगे । संसारकै सबैभन्दा कठिन मानिने गल्फ कोर्समध्येको एक, टीपीसी सअ ग्रासमा उनले जे गरे, त्यसले अमेरिकी कलेजका प्रशिक्षकहरूको ध्यान मात्र तानेन, उनीहरूलाई अचम्मित समेत बनायो । अन्तिम राउन्डमा १८ होल खेल्दा सद्भावले ९ वटा बर्डीज प्रहार गरे । गल्फ जगतमा यो एक दुर्लभ उपलब्धि हो, विश्वका शीर्ष व्यावसायिक खेलाडीहरूले पनि यस्तो प्रदर्शन विरलै मात्र गर्छन् । यो प्रदर्शन कुनै संगीतकारले विश्वप्रसिद्ध स्टेजमा दिएको ‘भाइरल अडिसन’ जस्तै भयो । उनलाई पछ्याउँदै धेरै अमेरिकी कलेजहरूले प्रस्ताव पठाए । अन्ततः उनले आफ्नो शैक्षिक र खेल जीवनलाई एकसाथ अघि बढाउन अमेरिकाको प्रतिष्ठित छात्रवृत्ति रोजे ।

सद्भावले प्राप्त गरेको झण्डै १ मिलियन डलर बराबरको छात्रवृत्ति खेल र शिक्षाको एउटा अनुपम संगम हो । यो केवल गल्फको प्रतिभाले मात्र नभई उनको उत्कृष्ट शैक्षिक स्तरका कारणले पनि सम्भव भएको हो । अमेरिकाको एनसीएएको नियम अनुसार उत्कृष्ट खेल कौशल र कम्तीमा ३.० जीपीए सहितको शैक्षिक योग्यता दुवै हुनेले मात्र यो सुविधा प्राप्त गर्छन् । विगतमा प्रतिभाशाली नेपाली गल्फ खेलाडी भएर पनि शैक्षिक योग्यता नपुगेकाले वञ्चित भएको यो सुवर्ण अवसर सद्भावले आफ्नो सन्तुलित प्रयासबाट प्राप्त गरेका हुन् । यस छात्रवृत्तिले वार्षिक ५० हजार डलरभन्दा बढीको ट्युसन शुल्क, वर्षमा करिब १५ वटा प्रतियोगितामा हुने सम्पूर्ण यात्रा र सहभागिता खर्च, साथै विश्वस्तरीय गल्फ सेट, जुत्ता र पोसाकजस्ता आवश्यक उपकरणहरूको पूर्ण भार बेहोर्नेछ । यसका अतिरिक्त, उनलाई नेपाल ओलम्पिक कमिटीबाट प्राप्त हुने मासिक १ हजार १ सय २५ डलरको विशेष भत्ताले लस एन्जलस ओलम्पिकसम्मको उनको व्यावसायिक यात्रा र प्रशिक्षणलाई थप मजबुत बनाउँदै एक वैश्विक गल्फ स्टार बन्ने मार्ग प्रशस्त गरेको छ ।

दुबईमा भएको फाल्डो सिरिजको अण्डर–२१ र युरोपियन ग्रान्ड फाइनल जित्नु सद्भावको अर्को एउटा गौरवपूर्ण क्षण थियो । आजसम्म कुनै पनि नेपाली खेलाडीले फाल्डो सिरिजको शीर्ष १० सम्म पनि स्थान बनाउन सकेका थिएनन् । तर, सद्भावले सिधै युरोपियन फाइनल जितेर नेपालको झण्डालाई विश्व गल्फको मानचित्रमा अग्लो बनाइदिए । यो जित एउटा स्थानीय खेलाडीले अर्को महाद्वीपमा गएर त्यहाँका अनुभवीहरूलाई हराउनु जस्तै चुनौतीपूर्ण र प्रेरणादायी थियो । हाल काठमाडौँको गोकर्ण र अमेरिकाको टीपीसी सान एन्टोनियोलाई आफ्नो घरेलु मैदान मान्ने +६ ह्यान्डीक्याप भएका सद्भाव विश्व एमेच्योर गल्फ ¥याङ्किङको २०४औँ स्थानमा रहेका छन् । सन् २०२५ को नेपाल एमेच्योर ओपनमा १२–अन्डर ६० को स्कोरका साथ नयाँ कोर्स रेकर्ड कायम गरेका उनले ३८औँ बंगलादेश एमेच्योर ओपन जित्ने पहिलो नेपाली गल्फर बनेर इतिहास रचिसकेका छन् । उनले व्यावसायिक टुरमा समेत सूर्य नेपाल च्यालेन्जसहित चारवटा मुख्य उपाधि जितेर एमेच्योरकै रूपमा आफ्नो प्रभुत्व जमाएका छन् ।

अहिले सद्भाव २२ वर्षको उमेरमा डिग्री पूरा गरेर पीजीए टुरमा पुग्ने लक्ष्यका साथ अघि बढिरहेका छन् । उनी अहिले पीजीए स्विङ कोच स्टेफन परिइएरसंग प्रशिक्षणरत छन । टाइगर वुड्स, फिल मिकेलसन र स्कटी सेफलर जस्ता महान खेलाडीहरू जुन बाटोबाट हिँडेर विश्वविजेता बने, आज सद्भाव त्यही बाटोमा आफ्नो पाइला अगाडि बढाउँदैछन् । सद्भाव आचार्यको कथा केवल गल्फ स्टिक र बलको खेल मात्र होइन । यो त एउटा सपनालाई कसरी अनुशासन, शिक्षा र मिहिनेतको धागोले उनेर यथार्थमा बदल्न सकिन्छ भन्ने प्रेरणादायी प्रमाण पनि हो । उनले एउटा कुरा के स्पष्ट पारिदिएका छन् भने, यदि लक्ष्य स्पष्ट छ र त्यसका लागि परिवारको साथ र व्यक्तिगत त्याग छ भने, नेपालको सानो गल्फ कोर्सबाट सुरु भएको यात्राले विश्वको सबैभन्दा ठूलो र कठिन कोर्सहरूलाई पनि जित्न सक्छ । आज उनी अमेरिकामा गल्फ मात्र खेलिरहेका छैनन्, उनी लाखौँ नेपाली युवाहरूका लागि एउटा यस्तो बाटो बनाइरहेका छन्, जहाँ खेल र शिक्षा सँगसँगै हिँड्न सक्छन् । सद्भावको यो उडान अहिले सुरु मात्र भएको छ, र सिंगो नेपाल उनको पीजीए टुरको सपना साकार भएको हेर्न प्रतीक्षारत छ ।