काठमाडौँ ।
रगतको नाता नहुँदैमा सबै सम्बन्ध टाढा हुन्छन् भन्ने छैन । कहिलेकाहीँ मानवीय संवेदना, आत्मीयता र नि:स्वार्थ सेवाले अपरिचित व्यक्तिलाई पनि आफ्नै परिवारको सदस्यभन्दा नजिक बनाइदिन्छ । जापानमा रहेका नेपाली सुमन बानियाँले यस्तै मानवीय सम्बन्धको उदाहरण प्रस्तुत गर्नुभएको छ । मस्तिष्कमा रक्तस्राव भएर जीवन र मृत्युसँग संघर्ष गरिरहेकी विष्ण्ॉ कुँवरलाई सात महिनासम्म आफ्नै सहोदर बहिनीजस्तै स्याहार गरेका सुमन अन्तत: उहाँलाई आमाको काखमा पुर्याउन आफैँ नेपाल फर्किनुभएको छ ।
गत मे १३ मा जापानमा काम गर्ने क्रममा अचानक मस्तिष्कमा रक्तस्राव भएपछि विष्ण्ॉ अचेत हुनुभएको थियो । त्यसपछि सुरु भएको उहाँको उपचार यात्रा निकै कठिन र पीडादायी बन्यो । अस्पतालको शय्यामा जीवनसँग संघर्ष गरिरहेकी विष्ण्ॉको उपचार, हेरचाह र पुन:स्थापनाका क्रममा सुमन निरन्तर साथमा रहनुभयो । अस्पतालमा कुरुवा बस्नेदेखि खाना खुवाउने, सरसफाइ गर्ने र विस्तारै पुन: हिँड्न सिकाउनेसम्मका काममा सुमनले कुनै कमी हुन दिनुभएन ।
आफ्नो परिवार र जन्मदिने आमाबाट टाढा परदेशमा अचेत अवस्थामा अस्पतालको शय्यामा रहेकी विष्ण्ॉका लागि सुमनको साथ केवल सहयोग थिएन, त्यो जीवनप्रतिको आशा र भरोसा पनि थियो । रगतको सम्बन्ध नभए पनि उहाँले निर्वाह गरेको दायित्वले मानवीय सम्बन्धको वास्तविक अर्थ उजागर गरेको छ ।
करिब सात महिनाको लामो उपचार र पुन:स्थापनापछि विष्ण्ॉ अस्पतालबाट डिस्चार्ज हुनुभएको छ । तर उहाँको स्वास्थ्य सुधारको यात्रा अझै पूरा भएको छैन । अब उहाँलाई परिवारको माया, आमाको स्नेह र निरन्तर हेरचाह आवश्यक छ । यही जिम्मेवारीलाई आत्मसात् गर्दै सुमनले विष्ण्ॉलाई नेपालसम्म ल्याउने निर्णय गर्नुभयो ।
उहाँहरू सोमवार नारिता अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलबाट नेपाल एयरलाइन्सको सिधा उडानमार्फत स्वदेश फर्किनुभएको हो । सात महिनादेखि परदेशको अस्पतालमा उपचाररत विष्ण्ॉ सोमवार अपराह्न ४:३० बजे नेपाल आइपुग्नुभएको हो । उहाँलाई स्वागत गर्न काठमाडौँ मेडिकल कलेज (केएमसी) का प्रमुख डा. सुनील शर्मा स्वयं विमानस्थल पुग्नुभएको थियो ।
विमानस्थलमै डा. शर्माले विष्ण्ॉको सम्पूर्ण उपचार काठमाडौँ मेडिकल कलेजमा नि:शुल्क गरिने प्रतिबद्धता व्यक्त गर्ॉभयो । नेपाल आइपुगेपछि उहाँलाई विमानस्थलबाट सिधै केएमसी अस्पतालको आकस्मिक कक्षमा लगिएको अस्पतालका सूचना अधिकारी लोकेश थापाले जानकारी दिनुभयो । यसले विष्ण्ॉको स्वास्थ्यलाभको यात्रामा थप आशा जगाएको छ । सात महिनासम्म परदेशको अस्पतालमा जीवनका लागि संघर्ष गरेकी विष्ण्ॉले अब आफ्नै देशमा उपचार र परिवारको साथ पाउने हुनुभएको छ ।
विष्ण्ॉको उपचारका क्रममा जापानस्थित नेपाली समुदाय तथा विश्वका विभिन्न स्थानमा रहेका नेपाली र शुभचिन्तकले पनि आर्थिक सहयोग गरेका थिए । सुमनका अनुसार उपचार तथा सहयोगका लागि संकलन भएको १५ लाख रुपैयाँभन्दा बढी रकम पारदर्शी रूपमा सिधै विष्ण्ॉकी आमाको बैंक खातामा पठाइएको छ । आर्थिक सहयोगसँगै मानवीय साथ र सद्भावले पनि विष्ण्ॉको कठिन यात्रामा ठूलो हौसला प्रदान गरेको थियो ।
सुमनलाई यस कठिन यात्रामा साथ दिने नम्रता ढुंगानासहित सहयोगका लागि हातेमालो गर्ने सम्पूर्ण नेपाली तथा शुभचिन्तकहरूको योगदान पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण छ । एउटी छोरीको जीवन रक्षाका लागि देशविदेशमा रहेका नेपालीले देखाएको एकता र सहयोगले मानवीय संवेदनाको कुनै सीमा हुँदैन भन्ने सन्देश दिएको छ ।
परदेशमा परिवारबाट टाढा रहँदा बिरामी पर्नु र लामो समय अस्पतालमा उपचार गराउनुपर्ने अवस्था आफैँमा चुनौतीपूर्ण हुन्छ । त्यसमाथि बिरामीले आफ्नो भाषा, परिवेश र आफन्तको प्रत्यक्ष साथसमेत नपाउँदा पीडा झन् गहिरो बन्न सक्छ । यस्तो अवस्थामा सुमनले सात महिनासम्म देखाएको धैर्य, समर्पण र नि:स्वार्थ सेवाले नेपाली हुनुको आत्मीयता र मानवीय सम्बन्धको महत्वलाई पुन: स्मरण गराएको छ ।
नेपाल फर्किएपछि केही दिन बसेर विष्ण्ॉको पारिवारिक वातावरण र आवश्यक हेरचाहको व्यवस्था मिलाएपछि पुन: जापान फर्किएर आफ्नो काममा लाग्ने सुमनको योजना छ । तर उहाँले सात महिनासम्म विष्ण्ॉलाई दिएको साथ र आमाको काखसम्म पुर्याउन गरेको प्रयासले एउटा गहिरो मानवीय छाप छाडेको छ ।
आखिर सम्बन्ध रगतले मात्र बन्दैन, दु:खमा दिएको साथ, अप्ठ्यारोमा समातेको हात र जीवनको कठिन मोडमा देखाएको नि:स्वार्थ मायाले पनि बन्दछ । सुमनले विष्ण्ॉका लागि गरेको त्यही सेवाभाव यसको जीवन्त उदाहरण बनेको छ । अब विष्ण्ॉको स्वास्थ्यमा थप सुधार हुँदै जाओस्, आमाको माया, परिवारको साथ र चिकित्सकको उपचारले उहाँलाई पुन: स्वस्थ जीवनतर्फ फर्किन शक्ति मिलोस् । उहाँको स्वास्थ्यलाभको यो नयाँ यात्रा सुखद् र सफल बनोस् ।











प्रतिक्रिया