विश्वज्योतिमा एक भण्टा लक्ष्मीनाथ शर्मा कुरा हो, गत वैशाख २३ गतेको । म असनतिरबाट घर फर्किनलाई जमलको आकाशेपुल पार गर्दै थिएँ, घनघोर पानी पर्न थाल्यो । गाडी नभेटेर म दुगुदै विश्वज्योति सिनेमा’ हलको गेटमुन्तिर ओत लाग्न उभिएँ । बाहिरतिर कताबाट हो कुन्नि हलमालिक मोहन सराफजी पनि पानीबाट जोगिन दुगर्ुदै त्यहीं आइपुग्नुभयो ।

ओहो शर्माजी, पानी नरोकिउन्जेल माथि अफिसमा गएर बसौं न । यहाँ किन उभिनुहुन्छ - उहाँले भन्नुभयो। त्यसपछि हामी मोहनजीको अफिस कोठामा बसेर चिया खाँदै गफ गर्न थाल्यौं ।कुरै कुरामा मैले ठाडै सोधें, मोहनजी, तपाईं त प्रोड्युसरसित टेबुलमुन्तिरबाट पैसा लिएर मात्रै फिल्म चलाउनुहुन्छ रे १ यो त राम्रो भएन नि ...१’

गटटट हाँस्दै उहाँले भन्नुभयो- कसले भन्यो तपाईंलाई - तपाईंलाई थाहा छैन शर्माजी, किन भने तपाईं प्रोड्युसर होइन १’

प्रोड्युसर नभएर के भो त कैले काहीं प्रोड्युसरले भनेको त सुनिन्छ नि १ ँभन्नेको मुख कसले थुन्नेे- मेरो चरित्र हत्या गर्न चाहनेलाई भन्न दिनोस् । त्यस्तो कुरा भन्ने मान्छेले प्रमाण देखाउन सक्नर्ुपर्छ । एउटा कुराचाहिँ पक्का हो- प्रोड्युसर डिस्टि्रब्युटरसित म पैसा लिन्छु, तर टेबुलमुनिबाट होइन, टेबुलमाथिबाटै उनीहरुलाई स्पष्ट भनेर लिन्छु १ अर्थात् अरु हलले लिने पैसाभन्दा ५ प्रतिशत बढी लिन्छु पारदर्शी हिसाबले लिन्छु १’ उहाँले भन्नुभयो ।

बढी लिन पाइन्छ र - मैले सोधें ।

ँआपसमा समझदारी भएपछि बिजिनेसमा केही रकम घटी-बढी लिनु-दिनु भनेको साधारण कुरा हो । फेरि धेरै जसो मान्छे विश्वज्योति मै फिल्म देखाउन चाहन्छन् ।’

ँकिन र - के छ र तपाईंकोमा त्यस्तो विशेष कुरा - मैले सोधें ।

उहाँले भन्नुभयो- सबभन्दा मुख्य कुरा त यो हल सेन्टरमा पर्छ । कुनाकानी र गल्ली होइन यो । दर्शकलाई आउन-जान सजिलो छ । अर्काे कुरा हलमा डल्बी साउन्ड फिट गरेको छ तर सम्पर्ूण्ा रुपमा डिजिटल साउन्ड चाहिँ सधैंभरि प्रयोग गर्न पाएको छैन, अर्काे कुरा पिक्चर धेरै क्लियर देखिन्छ १’

साँचि तपाईं त नेपाली फिल्म मात्रै देखाउनुहुन्छ क्यारे १ मैले भनें ।

ँधेरै भयो, नेपाली फिल्म मात्रै चलाउने गरेको त ०४२ सालदेखि नै हो, कैले काहीं अवसर परेको बेला मात्रै हिन्दी र अंग्रेजी फिल्म पनि देखाउनुपरेको छ ।’ मोहनजीको जबाफ थियो ।

कुन-कुन हिन्दी र अंग्रेजी फिल्म देखाउनुभयो -

ँधेरै अगाडिको त सम्भिmन सक्दिनँ तर २०६१ सालको साउनमा ँअसम्भव’, असोजमा ँतुमसा नहीं देखा’, मंसिरमा ँहलचल’, पुसमा ँअब तुम्हारे हवाले वतन साथियों’ देखाइयो भने माघमा अंग्रेजी फिल्म ँएलियन भर्सेस् प्रिडेटर’ पर््रदर्शन गरियो । २०६१ सालमा १३ वटा नेपाली फिल्म देखाइयो ।

मैले सोधें- सम्भिmन सक्नुहुन्छ, कुन-कुन नेपाली फिल्म देखाउनुभयो -

१३ वटै सबै त कुन्नि...धर्मात्मा, मितिनी, उपहार, कर्तव्य, शिवशक्ति, र्समर्पण, चट्टान, बाजी, हामी तीन भाइ, वसन्त ऋतु, अग्निपथ, राम -लक्ष्मण...।’ उहाँले सम्भिmने कोसिस गर्दै भन्नुभयो । ँशर्माजी, विश्वज्योतिले एक वर्षा १५-१६ वटाभन्दा बढी फिल्म चलाउन सक्दैन, सबै नेपाली फिल्म विश्वज्योतिले मात्रै कसरी धान्न सक्छ, भन्नोस् त अरुले पनि देखाउनु पर्दैन -’

अनि, २०६१ पछि...-

२०६२ सालमा ँसहारा’ भन्ने एउटा मात्रै विदेशी फिल्म देखाउनुपर्‍यो । त्यस वर्षजम्मा २३ वटा नेपाली फिल्म देखाइयो भने २०६३ सालमा ँचुपकेचुपके’ नामक एउटा हिन्दी चलाइयो । ०६३ मा १३ वटा नेपाली सिनेमा चलाइयो । ०६४ मा अहिलेसम्म हिन्दी चलचित्र चलाउनुपरेको छैन । वास्तवमा हामीले नेपाली फिल्म इन्डष्ट्रिसलाई अगाडि बढाउने हो भने नेपाली फिल्मलाई नै प्राथमिकता दिनर्ुपर्दछ । विश्वज्योतिको यस्तो निर्णय०४२ सालदेखि नै भएको हो- मोहनजीले भन्नुभयो ।

उहाँसितको कुराकानीबाट मलाई थाहा भयो, मोहन सराफ २०४३ सालदेखि हालसम्म नेपाल चलचित्र संघको कार्यकारी समितिमा अविच्छिन्न रुपमा सदस्य रही आउनुभएको रहेछ । २०४६ सालदेखि २०४७ सालसम्म चलचित्र संघको कोषाध्यक्ष पदमा, २०५७ देखि ०५९ सालसम्म पर््रदर्शन समितिको सभापति पदमा रहनुका साथै उहाँ २०६१ सालदेखि हालसम्म संघको उपाध्यक्ष पदमा कार्यरत रहनुभएको रहेछ ।

उपरोक्त कुराका साथै के पनि थाहा भयो भने विश्वज्योति सिनेमा हलको पुरानो भवन भत्काएर नयाँ भवन २०४१ सालमा निर्माण गरेपछि ०४२ सालदेखि पर््रदर्शन थालनी भएको रहेछ । अब चाँडै नै विश्वज्योति हलको वर्तमान परिसरमा दर्ुइ वटा हलको निर्माण हुने कुरा पनि उहाँले मलाई बताउनुभयो जहाँ अत्याधुनिक प्रविधिका उपकरणको नयाँ व्यवस्था गरिने भएको रहेछ । उहाँको भनँइअनुसार नयाँ भवनमा अन्य आधुनिक व्यावसायिक पसलहरुको पनि व्यवस्था गरिने भएको छ ।

बाहिर अझै पानी थामिएको थिएन ।

मैले कुराको सिलसिला अगाडि बढाएँ- तपाईंहरु हलवाला र प्रोड्युसरबीच केही मनोमालिन्य भएजस्तो सुनिन्छ, खास के भएको हो, बताउनोस् न -

मोहनजीले भन्नुभयो- व्यक्तिगत रुपमा मेरो कसैसित पनि कुनै प्रकारको मनोमालिन्य छैन ।